“Μέχρι κεραίας (κινητής τηλεφωνίας)”-Ένα σχόλιο της πανεπιστημιακού Κ. Μπότσιου στο “ΒΗΜΑ της Κυριακής”

απο Cyclades Open

Η Κωνσταντίνα Ε. Μπότσιου είναι Καθηγήτρια Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Σήμερα το “Βήμα της Κυριακής” φιλοξενεί ένα άρθρο της στις “Νέες Εποχές” με τίτλο “Μέχρι κεραίας (κινητής τηλεφωνίας)”. Όπως αναφέρει στο σχόλιό της ” Η κατάφωρη παραβίαση δικαιωμάτων είναι δείγμα μιας πολιτείας σε παρακμή. Πάντα υπάρχει περιθώριο για μεγαλύτερη κατάρρευση”.

Αυτά γραφεί η πανεπιστημιακός Κωνσταντίνου Μπότσιου σήμερα στο “ΒΗΜΑ”.

Η νοοτροπία του μεγέθους [με αφορμή το σχόλιο της κ. Μπότσιου]

Ζούμε καθημερινά πολλά και δύσκολα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Πολλά και δεν τα προλαβαίνουμε όλα ούτε σαν άτομα, ούτε σαν κοινωνία. Στις παραλίες ξεφυτρώνουν ομπρέλες, κρεβάτια, ανάκλιντρα, κιόσκια. Πριν την τοποθέτησή τους μάλιστα οι παραλίες οργώνονται, αδιάφορο αν τα μηχανικά μέσα ακτοκαθαρισμού έχουν καταστροφικές συνέπειες, τα νεκρά φύλλα της ποσειδωνίας είναι βρωμιά λένε, πως θα δείξουμε τις παραλίες μας έτσι στον κόσμο;

Αδιάφορο αν ο κόσμος ψάχνει κάτι που να του θυμίζει αυτό που ήταν κάποτε οι Κυκλάδες μέσα στη σύγχρονη εποχή. Δεν μπορούμε να συνθέσουμε και να συνδυάσουμε τα πράγματα προς όφελός μας, εκεί έχω καταλήξει. Δεν εχουμε όραμα για το μέλλον.

Στο Καστράκι που σε λίγο καιρό δεν θα θυμίζει σε τίποτα αυτό που σήμερα βλέπετε, πολλώ δε μάλλον το Καστράκι της παιδικής μας μνήμης, πριν λίγες μέρες ξεφύτρωσε μια κεραία κινητής τηλεφωνίας ανάμεσα στα σπίτια.

Μέσα στο καύσωνα και στο λιοπύρι η κεραία που έπεσε μπετόν στη βάση της για να σταθεί, αλλά την ονομάζουν “μεταφερόμενη” όσοι θέλουν να την μεταμφιέσουν σε κάτι παροδικό, άνω των 20 μέτρων συναρμολογήθηκε και στήθηκε νύχτα, τότε που γίνονται οι καλές δουλειές.

Οι κάτοικοι ανάστατοι και με το δίκιο τους. Δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να συγκατοικήσουν μαζί της. Εμπόδισαν την ολοκλήρωση των εργασιών της τοποθέτησης κλείνοντας την είσοδο στο κτίριο, έκαναν παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο, μαζεύουν υπογραφές, προσφεύγουν στη δικαιοσύνη, κινητοποιούνται.

Οι τοπικοί γκρούεζες τους ειρωνεύονται πως κάνουν “σώου”. Μα να τα βάλουνε με μια εταιρεία; Που ακούστηκε;

Κάποιοι άλλοι πάλι τους λένε πως δεν θα έχουν ίντερνετ, θα μπλέξουν, πως δεν θα καταφέρουν τίποτα ό,τι και να κάνουν. Και κατά βάθος επιθυμούν να μην καταφέρουν οι κάτοικοι την απομάκρυνση της κεραίας που βρίσκεται, κυριολεκτικά, έξω απ’ την πόρτα τους. Γιατί, αν τα καταφέρουν, θα γκρεμιστεί ο δικός τους κόσμος που τόσα χρόνια θεωρούν πως κάθε αξίωμα, κάθε βαθμοφόρος, κάθε παρατρεχάμενος που τους αδίκησε, που τους γέλασε, που τους εκμεταλλεύτηκε, δεν ήταν “νόμος” όπως νόμιζαν, αλλά ό,τι έγινε, έγινε γιατί αυτοί έσκυψαν το κεφάλι και το επέτρεψαν να γίνει και να συνεχίζεται.

Μα όλα αυτά τα βαρύγδουπα για μια κεραία;

Ναι, ακριβώς αυτό, με αφορμή αυτή την κεραία…γιατί όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα απ’ αυτά συνιστούν νοοτροπία. Μια νοοτροπία που συντηρείται ευλαβικά δεκαετίες τώρα σ’ αυτή τη χώρα. Η νοοτροπία του μεγέθους που επειδή θεωρείται μεγάλο επιβάλλεται δι’ αυτού ό,τι κι αν αντιπροσωπεύει. Κι εσύ δεν έχεις δικαίωμα να αντισταθείς, είσαι μικρός, ασήμαντος σε μέγεθος, επομένως θα δεχτείς αυτό που σου επιβάλλεται, ό,τι κι αν είναι αυτό.

Η νοοτροπία του κάθε πολιτικάντη που νομίζει πως επειδή εξελέγη, για ό,τι και να κάνει έχει την συγκατάθεση της κοινωνίας και μάλιστα το κάνει για το καλό της. Η νοοτροπία του φιλήσυχου που δεν ανακατεύεται, η νοοτροπία του ξερόλα που επειδή συνέδεσε δυο καλώδια μεταξύ τους νομίζει πως ξέρει τα πάντα, η νοοτροπία του χαβαλέ που δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει επιβολή και “έτσι θέλω εγώ” και τα βλέπει όλα αστεία, η νοοτροπία που εκπαίδευσε χρόνια ολόκληρα την κοινωνία να φοβάται και να προσαρμόζεται, θέλει δε θέλει, για να μην πεθάνει και τελικά κατέληξε νεκροζώντανη.

Όλα όμως κάνουν τον κύκλο τους, όσο μεγάλος κι αν είναι. Ακόμα και η νοοτροπία, το πιο δύσκολο ζιζάνιο, εκριζώνεται κάποια στιγμή. Και τότε ανοίγει ένας νέος κύκλος.

Δείτε επίσης