Μερικές σκέψεις με αφορμή την δίκη της Χρυσής Αυγής σε β’ βαθμό που ξεκινά σήμερα

Ειρήνη Προμπονά

απο Cyclades Open

Σήμερα ξεκινά η δίκη της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» σε δεύτερο βαθμό. Ενάμισι χρόνο μετά την καθαρογραφή της απόφασης, στο εδώλιο του κατηγορουμένου θα καθίσουν ξανά οι διευθυντές της εγκληματικής οργάνωσης, στελέχη και μέλη που καταδικάστηκαν σε πρώτο βαθμό από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, όπως το ποινικό δικαστήριο έκρινε, γιατί στη συνείδηση πολλών η Χρυσή Αυγή είχε καταδικαστεί από καιρό από τις πράξεις της.

«Η Χρυσή Αυγή είναι μια οργάνωση που όχι μόνο ασπάζεται τον εθνικοσοσιαλισμό αλλά συγκροτήθηκε από την πρώτη στιγμή ως εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση και ως τέτοια παρέμεινε. Και αν αυτό ήτοι εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, είχε παραμείνει απλά σε επίπεδο φιλοσοφικών συζητήσεων και αναζητήσεων θα ήταν αδιάφορο και πάντως όχι αξιόποινο. Όμως όπως προέκυψε εν προκειμένω εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε το κριτήριο επιλογής των θυμάτων και το κίνητρο τέλεσης των αξιόποινων πράξεων» αναφέρεται σε μια από τις 12.746 σελίδες του σκεπτικού του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, ξεκαθαρίζοντας εκείνο το αγαπημένο επιχείρημα πολλών «Ναιμενααλλά-δων» της κοινωνίας, που απ’ όλα όσα άκουγαν, έβλεπαν, γνώριζαν, διάβαζαν τον καιρό της δίκης σε πρώτο βαθμό, εκείνο που τους «βασάνιζε» ήταν πως έχουμε δημοκρατία και στο δικαστήριο διώκονται απόψεις και όχι κακουργήματα.

Μια βολική δικαιολογία για να μπορούν να λένε «Είναι ναζί…αλλά» συγκρίνοντας και συνδέοντας μεταξύ τους γεγονότα ασύνδετα, πολλά απ’ αυτά ιστορικά, προκειμένου να αποδείξουν πως αυτοί μπορεί να ήταν ναζί, αλλά και οι άλλοι ήταν κάτι άλλο εξίσου κακό, οπότε προς τι τόση φασαρία. Παραβλέποντας τα αιματηρά γεγονότα και αποδίδοντας ιδιότητες σε θύματα της εγκληματικής οργάνωσης κατά πως βόλευε το αφήγημα.

Ο Μανώλης Γλέζος δίνει το βροντερό παρών στην ιστορική δίκη τον Σεπτέμβριο του 2018 δίπλα στην Μάγδα Φύσσα

Είναι αυτοί που δημόσια αναρωτιούνταν όταν έβλεπαν την Μάγδα Φύσσα να παλεύει για όλους μας «καλά, οι άλλοι δεν είχαν μάνα;» και κάποιοι «μεγαλόσχημοι» που ζητούσαν να μαζέψουν τη Μάνα, προσπαθώντας με δόλιο και χυδαίο τρόπο να γυρίσουν τούμπα τα γεγονότα που θέλουν τον θύτη να είναι ράκος και το θύμα φταίχτη, συνδέοντας με την υπόθεση άσχετα γεγονότα προς «επίρρωση» τον λεγομένων τους.

Είναι αυτοί που το έργο τους παραμονή της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και ενώ η απόφαση του δικαστηρίου αναμένονταν τον Οκτώβριο ήταν γι αυτούς ευκαιρία να ξεσπαθώσουν εξομοιώντας θύτες και θύματα, γιατί ο Παύλος είχε γράψει το τάδε ή το δείνα και άρα τί; Προσβολή νεκρού για μικροκομματική σκοπιμότητα και η χυδαιότητα των ενεργούμενων τιποτάδων ενδεικτική της νοοτροπίας εκείνων που τη δημοκρατία την αποδέχονται μόνο ονομαστικά, όχι στην ουσία της. Γι’ αυτό και για πολλά άλλα παρόμοια, δυστυχώς, η ακροαματική διαδικασία σε β’ βαθμό που ξεκινά σήμερα είναι το ίδιο σημαντική με την πρώτη.

Γιατί η Χρυσή Αυγή μπορεί να μπήκε φυλακή, ο χρυσαυγιτισμός όμως δρα ανενόχλητος ανάμεσά μας. Δίπλα μας. Η ανοχή σ’ αυτόν είναι η αρχή του κακού. Η ανοχή και η αδιαφορία νομιμοποιούν και θρέφουν το τέρας του φασισμού. Άλλωστε δεν μιλάμε πια χωρίς γνώση. Γνωρίζουμε πως γιγαντώθηκε το έγκλημα την προηγούμενη δεκαετία, κανείς μας δεν μπορεί πια να ισχυριστεί πως δεν ξέρει. Κανείς!

Σκίτσο του Carlos Latuff ενώ το δικαστήριο συνεδριάζει τον Οκτώβριο του 2017/φωτ. Αντώνης Ρηγόπουλος

Οι καιροί άλλαξαν, αλλά προς το χειρότερο…γιατί οι αιτίες που θα θρέψουν τους επόμενους νεοναζί είναι παρούσες και δυναμωμένες κι αυτοί καιροφυλακτούν ήδη στα σκοτάδια, μέχρι να έρθει η ώρα που θα βγουν στο προσκήνιο για να πουλήσουν την ματωμένη άτιμη τιμή τους. Τα γεγονότα στο λύκειο της Σταυρούπολης, η καταστολή και ο σκοταδισμός που επιχειρείται ν’ απλωθεί αποτελούν εικόνες απ’ το μέλλον, αν αδιαφορήσουμε.

Οι εθνικιστικές κορώνες και ο σκοταδισμός, σε συνδυασμό με την έλλειψη Παιδείας, την έλλειψη γνώσης Ιστορίας και την προπαγάνδα, η φτώχια, η εξαθλίωση, τα ψεύδη, και η έλλειψη κοινωνικής μέριμνας δημιουργούν φωλιά τεράτων. Η πρόταση είναι η βία κατά των αντιπάλων, των αδυνάτων, των φτωχών ξένων, των διαφορετικών προκειμένου να καλυφθούν αδυναμίες και τραγικά λάθη των κυβερνώντων. Χρειαζόμαστε μια μαχητική δημοκρατία. Ο αγώνας εναντίον του φασισμού και του ναζισμού δεν τελειώνει ποτέ. Να είμαστε πάλι παρόντες και παρούσες δυναμικά. Καλούμαστε πάλι να δώσουμε τη μάχη για να μην ξεχαστεί ο τρόμος και το αίμα των θυμάτων της προηγούμενης δεκαετίας.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη, που φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια απ’ τη γέννησή του και μας θυμίζει γιατί ο φασισμός δεν έχει θέση στην κοινωνία, γιατί το «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!» δεν είναι σύνθημα, αλλά τρόπος να ζεις και δρας ως άνθρωπος σε μια κοινωνία Ανθρώπων και όχι Τεράτων να ζεις «μια καθημερινή ζωή που να μας χωράει όλους».

Είμαι ένας από τους επιζήσαντες κρατούμενους στο SS στρατόπεδο συγκεντρώσεως και εξοντώσεως του Μαουτχάουζεν. Ένας από εκείνους που τον Μάιο του 1945 κλαίγοντας και ελπίζοντας εφώναζαν ποτέ πια! Ήταν τότε που οι οπαδοί του ναζισμού έχασαν τον πόλεμο.

Ο ναζισμός όμως επέζησε. Κυρίως γιατί αιώνιες κοινωνικές πληγές αφέθηκαν αθεράπευτες. Και μένουν ακόμα! Και επιπλέον, γιατί η αντικομμουνιστική υστερία έκαμε τον ναζισμό να ξεχνιέται, και κάποτε και να αθωώνεται.

Μετά από 48 χρόνια αυτό που θέλω να φωνάξω είναι πάλι;

Φίλοι μου, θυμηθείτε: ο Αδόλφος Χίτλερ δεν έπεσε απ’ το διάστημα. Ούτε ήταν ένας και μόνος. Ήταν το διαμόρφωμα δεκάδων χιλιάδων αφανών χιτλερίσκων στη Γερμανία και την Αυστρία. Και όχι μόνο εκεί. Χιτλερίσκων διάσπαρτων σε μεγάλες και μικρές πόλεις, σε χώρους εργασίας, σε γειτονιές, σε συντροφιές, σε οικογένειες.

Και ο ναζισμός δεν ήταν ιδέα ενός και μόνου διεστραμμένου εγκεφάλου. Ήταν η συμπύκνωση της νοσηρής πολιτικής αντίληψης εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων, φορέων του μικροβίου του ρατσισμού, του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας, της τελικής λύσης όλων των προβλημάτων με τη βία, τη φωτιά και το τσεκούρι.

Ο ναζισμός δεν άρχισε με τον Χίτλερ, γι’ αυτό και δεν τον πήρε μαζί του, δεν εμφανίστηκε μόνο στη Γερμανία, γι’ αυτό και δεν επανεμφανίζεται μόνο εκεί. Αλλά παντού όπου ουσιαστικά κοινωνικά προβλήματα τον τρέφουν. Και ο κίνδυνος τώρα δεν είναι η εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ και η σπορά ενός άλλου μεγάλου πολέμου. Ο κίνδυνος είναι η αδιαφορία για τα αίτια που αναγεννούν τον ναζισμό και εν συνεχεία η απάθεια και η ανοχή για ένα φαινόμενο που μπορεί να εξελιχθεί σε μαζική διανοητική μόλυνση.

Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν αρχίζουν στα πεδία των μαχών, ούτε οι ολέθριες πολιτικές ιδεολογίες ξεκινούν από μαζικές συγκεντρώσεις, σε πλατείες. Αρχίζουν ανύποπτα στους χώρους της καθημερινής μας ζωής, ξεκινούν ακόμη και μέσα απ’ το ίδιο μας το σπίτι. Εκεί φωλιάζουν όλα. Γι’ αυτό μόνο με την πίστη σε μια καθημερινή ζωή, που να μας χωράει όλους, απροκατάληπτη και δίκαιη προς όλους μπορούμε έστω και καθυστερημένα να πετύχουμε αυτό που τόσο προσδοκούσαμε τον Μάιο του 1945: ένα πραγματικό ποτέ πια.

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Παρακολουθήστε την ακροαματική διαδικασία λεπτό προς λεπτό μέσω του Golden Dawn Watch

Δείτε επίσης