Ομπρελλάδα: Η χώρα με τις σκιές στην άμμο…

Ειρήνη Προμπονά

απο Cyclades Open

Το ζήσαμε πέρυσι στο μεγαλείο του. Ο Οδυσσέας Τσορμπατζόγλου, Εισαγγελέας Εφετών Αιγαίου, έλεγχε από τη μια τις παραχωρήσεις και οι ομπρελοκαρεκλάδες “επενδυτές” ξανάστηναν την πραμάτεια τους, μόλις ο έλεγχος ολοκληρώνονταν και πήγαινε παραπέρα. Κάποιοι δε απ’ αυτούς ήταν τόσο… “νόμιμοι” που με το που έπεσε η ατάκα “σύρμα έλεγχος” έσπευσαν με φορτηγά άνευ πινακίδων και με τρακτέρ που έσερναν καρότσα να μαζέψουν τα παράνομα ομπρελοκαθίσματα από τις παραλίες μέσα στη νύχτα, μην τους βρεί κανένα πρόστιμο, αφού ο δήμος τόσον καιρό έκανε τα στραβά μάτια. “Το πολιτικό κόστος μάνα μου” μ’ αυτό δεν παίζεις.

Ο κρότος από τον εμπαιγμό στο κράτος, στους νόμους, στους θεσμούς ήταν παραπάνω από εκκωφαντικός, έτσι όπως απλώθηκε μέσα από τα δημοσιεύματα του εγχώριου και διεθνούς τύπου. Ήταν τόσο δυνατός, που έφτασε μέχρι το γραφείο του Χατζηδάκη, υπουργού Οικονομικών της Ομπρελλάδας που αποφάσισε να φτιάξει από κοινού με το υπουργείο Περιβάλλοντος νέο νόμο που όμως ήταν περισσότερο νόμος του Οικονομικών και λιγότερο του Περιβάλλοντος.

Η Νάξος έγινε συνώνυμο της ξεδιαντροπιάς, αλλά δεν ίδρωσε τ’ αυτί κανενός, μάλλον δεν διαβάζουν τις έγκριτες εφημερίδες της χώρας. Δημοσιογράφοι μωρέ, είναι δυνατόν να τους έχεις εμπιστοσύνη;

Απόκομμα από την ‘Καθημερινή”

Κι ύστερα ψηφίστηκε ο νέος νόμος, που όταν διάβαζες τα σχόλια στην fast track διαβούλευση έφριττες από την στιβαρή συνείδηση του υποψήφιου “επενδυτή” ομπρελάρχη. Ψηφίστηκε θεσπίζοντας τον όρο “απάτητες παραλίες”, αυτές δηλαδή που στο νησί μας βρίσκονται τόσο μακριά από την πίεση του τουρισμού, που στην πραγματικότητα ήταν “απάτητες” ούτως ή άλλως. Θεσπίστηκε μέχρι και ψηφιακή εφαρμογή για να παίζουμε και να ξεχνιόμαστε στην παραλία, “κατοχυρώνοντας το δικαίωμα” στον πολίτη να ελέγχει.

Την εφαρμογή την ονόμασαν my Coast, αν είχαν χιούμορ θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν άλλη κτητική αντωνυμία για να είναι και πιο ακριβής ο προσδιορισμός και πιο κοντά στην πραγματικότητα. Οι πολύπαθες περιοχές Natura έχουν κάλυψη 30% με τον νέο νόμο, οι δε ομπρελοκαρεκλάδες υποχρεούνται από το νόμο να αναρτήσουν ενημερωτικό πίνακα στην παραχώρηση με barcode και διάγραμμα παραχώρησης. Άλλο επίτευγμα αυτό, είδα έναν αυτοσχέδιο πίνακα-τον μοναδικό- σε μια παραχώρηση στο Αγ. Προκόπη κι έκανα τον σταυρό μου και προσκύνησα με ευλάβεια κι ας μην ήταν αυτό που ορίζει ο νόμος, η προσπάθεια μέτρησε!

Και ναααα τα δημοσιεύματα με τις καταγγελίες. Χιλιάδες καταγγελίες, στις Κυκλάδες, στα Ιόνια, στην Χαλκιδική και ναααα οι δηλώσεις “θα είμαστε αμείλικτοι” και νααα οι δηλώσεις να συνεχίζονται “ερχόμαστε και θα ελεγχθούν μέχρι και τα μπαμπού στα σκαμπώ” και πάει κλαίγοντας και γελώντας ταυτόχρονα με το χάλι μας κι έτσι μας βρήκε ο Ιούλιος.

Να κάθονται οι πολίτες ν’ αναρωτιούνται αν η μια παραχώρηση ή η άλλη είναι της ΕΤΑΔ ή της Κτηματικής κι αν δεν υπάρχει καθόλου παραχώρηση στην εφαρμογή σημαίνει πως οι ομπρέλες που βλέπουν είναι παράνομες ή μήπως είναι της ΕΤΑΔ; Ή μήπως πήραν άδεια και δεν ενημερώθηκε η εφαρμογή;

Μαζί με το γενικευμένο υπαρξιακό μας πρόβλημα, αποκτήσαμε ακόμα ένα το my Coast. Και να βαράνε τα ντεσιμπέλ στα on the beach party μέσα στις παραλίες Natura και να κάθεται ο δόλιος ο φίλος με το ντεσιμπελόμετρο να μετράει τον θόρυβο να ρωτάει την Αστυνομία σχετικά και να του λένε “έχει άδεια”, εννοώντας για ομπρέλες, ενώ αυτός τους ζητούσε να μάθει αν έχουν άδεια για την μουσική και να τους εξηγεί για τις χελώνες που ο θόρυβος τις διώχνει και που θα γεννήσουν τ’ αυγά τους.

Και τα δελτία τύπου να συνεχίζονται:

«O αριθμός καταγγελιών που υποβλήθηκαν από πολίτες στην εφαρμογή “My Coast” μέχρι και τις 19-6-2024 είναι 6622 (…) Από τις ανωτέρω 6622 υποβληθείσες καταγγελίες οι 6030 είναι ανώνυμες και οι 592 επώνυμες. Από τις ανωτέρω υποβληθείσες καταγγελίες οι 57 απορρίφθηκαν οι 41 δρομολογήθηκαν, μια εγκρίθηκε, 42 είναι υπό έλεγχο και 6481 είναι στο στάδιο της υποβολής». Εδώ το δημοσίευμα.

Υπερκόπωση πάθανε να μετράνε καταγγελίες, αλλά τελικά ΜΙΑ άξιζε τον κόπο και εγκρίθηκε, να βγούμε να γιορτάσουμε στις πλατείες, να ρίξουμε τα τείχη να περάσουν οι ελεγκτές!

Και με ποιο προσωπικό θα κάνεις έλεγχο; Που θες να κάνεις ένα ρεπορτάζ και παίρνεις την Κτηματική Κυκλάδων και δεν υπάρχει άνθρωπος να σηκώσει το τηλέφωνο, αφού πνίγεται στη δουλειά ήδη και το τηλέφωνο για δουλειά είναι, τι να προλάβουν πέντε άνθρωποι;

Ναι, αλλά έχουμε drones! Κι εγώ είμαι η Μόνικα Μπελούτσι! (ούτε κατά διάνοια, αλλά καταλάβατε τί εννοώ)

Και δορυφόρο! “Ground Control to Major Tom”…

“Houston, we have a problem…”

Εν τω μεταξύ ομπρέλες να ξεφυτρώνουν “σαν μανιταράκια” όπως τις χαρακτήρισε μια θεία μου που τις είδε ξαφνικά μπροστά της στο Καστράκι και με πήρε τηλέφωνο έξαλλη. Το ίδιο έξαλλοι με πήραν κι άλλοι στο τηλέφωνο χτες, να πάω να δω, να κάνω κάτι. Δεν ήθελα να πάω να τις δω, γιατί ήξερα τι θα νιώσω. Γιατί αυτή την παραλία την ξέρω πριν καν περπατήσω πάνω στην αμμουδιά της.

Αλλά πήγα. Κι άνοιξα την εφαρμογή και παραχώρηση δεν υπάρχει, αλλά υπήρχαν 23 ομπρέλες, ναι, είκοσι τρείς ολογράφως ανάμεσα στις αμμοθίνες σε περιοχή Natura. Ρωτούσαν οι άνθρωποι που θορυβήθηκαν ποιανού είναι η “επένδυση”, τους είπαν και πρόσθεσαν με έμφαση πως “έχει άδεια”!

Εδώ βλέπετε την άδεια, αν δεν βλέπετε πολύγωνο παραχώρησης είναι γιατί η φαντασία σας δεν είναι ανεπτυγμένη:

Τι έδειξε η εφαρμογή στις 05/07 για την θέση των ομπρελών

Να κάνει λάθος το myCoast; Να μας γελούν τα μάτια μας; Να μην έχει ενημερωθεί η εφαρμογή; Οι δημοπρασίες πάντως συνεχίζονται, τους έμειναν 225 παραλίες, χαμένες να πάνε; “Ζεστό χρήμα” λέει το δημοσίευμα. Τίποτα δεν θα μου κάνει εντύπωση, ό,τι κι αν ισχύει. Γιατί βρίσκομαι στη χώρα της Ομπρελλάδας που όλα μπορούν να συμβούν ταυτόχρονα ακόμα κι αν το ένα που συμβαίνει, αναιρεί το άλλο. Κι όλο αυτό φέρνει κόπωση, απογοήτευση και θυμό, αναλόγως με το ίρτζι σου.

Εδώ οι ομπρελίτσες νωρίς το πρωί, χύμα στο κύμα. Αναρωτιέμαι που θα φτάσουν, αν τηρηθούν οι νόμιμες αποστάσεις μεταξύ τους και η κάλυψη του 30% της παραχώρησης σε παραλία Natura.

[φωτ. Christine Lahaye]

Κι εδώ ρομάντζο στο ηλιοβασίλεμα. Διότι μια ομπρέλα προσδίδει στο τοπίο, πόσο μάλλον 23!

Σκιές στην άμμο

Η παραλία στο Καστράκι -“Σαχάρα” για όσους την γνωρίζουμε από τα πρώτα μας βήματα-ήταν η μόνη ανέγγιχτη μέχρι στιγμής από την αρρώστια της ομπρελοκαρέκλας. Δεν έχει επιχειρήσεις πάνω στο δρόμο, οπότε ήταν το μόνο μέρος που σου θύμιζε κάτι από Νάξο κι όχι από Λούτσα. Έτσι όπως έβλεπα τις στρογγυλές σκιές απ’ τις ομπρέλες να πέφτουν στην άμμο μου ‘ρθε στο μυαλό η ελληνική ταινία με την Καίτη Χωματά που γυρίστηκε σ’ αυτήν την παραλία, πριν γεννηθώ και η καλαμένια καλύβα που τραγουδούσε την μπαλάντα της,

Τώρα στο ξέφραγο αμπέλι που αρνούνται κράτος και φορείς να προστατέψουν ουσιαστικά, τις σκιές δεν τις ρίχνουν τα καλάμια, αλλά οι ομπρέλες των “επενδυτών’ της ομπρελοκαρέκλας, που πολλοί απ’ αυτούς όταν τους κάνεις κουβέντα σου λένε να πάψεις να μιλάς γιατί αυτοί σου δίνουν ψωμί να φας. Επίσης σε λένε ζηλόφθονο που ζηλεύεις όσους είναι επιτυχημένοι. Δηλαδή είναι μεγάλη επιτυχία να νοικιάσει κάποιος αιγιαλό και να βάλει ομπρέλες; Δεν το ήξερα, αλλά όσο ζω, μαθαίνω.

Προς αυτή την κατεύθυνση, της άλωσης του δημόσιου χώρου και των παραλιών, χωρίς κανένα σχεδιασμό, χωρίς δεύτερες σκέψεις, βοήθησαν όλοι όσοι τους κακομάθανε χρόνια ολάκερα, ορίζοντάς τους ως “ατμομηχανή της οικονομίας” και τσιφλικάδες στις παραλίες ξεπουλώντας δημόσιο χώρο και φυσικό περιβάλλον. Όσοι δε νοιάστηκαν για κάθε λογής παρανομία κάνοντας τα στραβά μάτια και δημιουργώντας ένα καθεστώς ανομίας. Τώρα που κακομάθανε ή καλομάθανε στο στρεβλό – αν θέλετε- επιχειρείν, ήρθε το πολιτικό κόστος να δέσει χέρια και πόδια των αρμοδίων. Το κόστος αυτό αφορά τους εκλεγμένους, αλλά για να μην το πληρώσουν αυτοί που τους νοιάζει, θα το “μοιραστούν” μαζί μας κι ας μη μας νοιάζει.

Βαφτίζουν το “κρέας ψάρι” κι είπανε την καταστροφή “ανάπτυξη” κι όλο μιλούν για ελέγχους και πρόστιμα, για σφράγιση επιχειρήσεων και βγάζουν δελτία τύπου με τα κατορθώματα της Κέρκυρας και της Ρόδου.

Κι οι παραλίες οργώνονται, κοσκινίζονται, ομπρέλες πακτώνονται, καρέκλες απλώνονται και κανείς δεν ανησυχεί πλην κάποιων πολιτών που λοιδορούνται καθημερινά ως οπισθοδρομικοί, την καλύτερη περίπτωση. “‘Ετσι γινότανε πάντα” σου απαντούν λες κι οι παραλίες αυτές είχαν πάντα ομπρελοκαρέκλες beach boys and girls, αδιανόητο συνωστισμό και κόστος χρυσάφι.

Αν είναι δε τίποτα ξένοι που αγάπησαν το νησί και ήρθαν να ζήσουν μόνιμα ή έχουν εξοχικό εδώ, εκεί αξιώνουν οι φαφλατάδες των σόσιαλ και όχι μόνο, να μην έχουν καν δικαίωμα να μιλήσουν, γιατί εμείς οι ντόπιοι ξέρουμε καλύτερα το συμφέρον μας!

Ποιο συμφέρον, ξέρουμε, το κοινό ή το προσωπικό;

Φτάσαμε στο σημείο οι ίδιοι οι δήμοι να δίνουν χιλιάρικα για να οργωθούν παράνομα οι παραλίες, με πρόσχημα τον καθαρισμό από την ποσειδωνία, για να βγαίνουν στα σόσιαλ κάτι άσχετοι πρόεδροι να σου λένε πως “η Γλυφάδα δεν είναι Νatura, υπάρχει ΦΕΚ” (!!!!)

Τι άλλο έγινε χθες στο Καστράκι;

Ω, τίποτα σημαντικό. Μην χαλάτε τη ζαχαρένια σας.

Μια γουρούνα μόνο έκοβε βόλτα μέσα στις αμμοθίνες.

Ποιός θα της κόψει τη φόρα; Η περίφραξη ή οι ενημερωτικές πινακίδες; Τίποτα απ’ αυτά δεν υπάρχει σε περιοχές Natura 2000. Μερικοί λουόμενοι μονάχα την πήραν φαλάγγι και φώναζαν. Στο Αλυκό που “το δάσος προστατεύεται” όπως γράφει και παμπάλαια ταμπέλα που εφάπτεται του εδάφους κάνουν πάρτι τα αυτοκινούμενα μέσα στο κεδροδάσος και τ’ αυτοκίνητα, σε απάτητη παραλία.

Με ενδιαφέρον περιμένουμε τις αρχές να δούμε τι θα κάνουν τον Αύγουστο με το full moon party της καντίνας που διοργανώνει κάθε χρόνο μέσα στην παραλία. “Έχει άδεια” σου λένε. Ναι, έχει ως τροχήλατη καντίνα, για να μπαίνει στο Αλυκό έχει; Τι λέει ο νόμος για τις απάτητες; ρωτάς και τους εξηγείς. Σε κοιτάνε και σου ξαναλένε “έχει άδεια”. Τα τραπεζάκια απ’ τα εστιατόρια, τα ηχεία πάνω στην παραλία, τα φώτα που συνδέονται πάνω σε απλά πολύμπριζα πάνω στο κύμα, έχουν κι αυτά άδεια στις διάφορες ομπρελοκρατούμενες παραλίες του νησιού;

 “Ζεστό χρήμα”-τί άθλια φράση αλήθεια- στα ταμεία του κράτους. Για τους πολίτες δηλαδή. Αν ζητήσεις αύξηση μισθών, γιατρούς, παροχές και κοινωνικό κράτος όμως θα σου πουν πως υπάρχει δημοσιονομική στενότητα, οπότε να το ξεχάσεις. να κάνεις υπομονή, όλο και κάτι άλλο θα εκποιηθεί για περισσότερα έσοδα, οπότε μπορεί τότε να έχει ανταποδοτικό όφελος, κανένα ψίχουλο δηλαδή. Όλο το παραπάνω μπορεί άνετα να θεωρηθεί λαϊκισμός από πλευράς μου, είναι όμως; Ή μήπως είναι η θλιβερή πραγματικότητα; Αναλόγως από πια πλευρά κοιτάς την ομπρέλα στην παραλία. Απ’ την πλευρά του κατόχου ή του χρήστη;

Αν υπάρχει κάτι εξωφρενικά παράδοξο στην ιστορία είναι που η πανδημία του κορονοϊού δεν δίδαξε τίποτα απολύτως σε κανέναν. Ούτε όσον αφορά την λεγόμενη “βαριά βιομηχανία της χώρας”, ούτε όσον αφορά την κοινωνία, ούτε χαράχθηκε η στρατηγική κάποιας πολιτική, ένας σχεδιασμός, κάτι. Οι επιστήμονες λένε πως τα πρωτοφανή και δύσκολα γεγονότα είναι μπροστά μας, αλλά ως πολίτης παρακολουθώ και δεν βλέπω να προετοιμαζόμαστε ούτε για μια μελλοντική οικονομική κρίση, ούτε για μια ενδεχόμενη πανδημία, ούτε για τα αποτελέσματα της κλιματικής κρίσης και της αλλαγής που φέρνει.

Η ζωή συνεχίζεται….το ερώτημα είναι τι θα μείνει όρθιο στο τέλος για να ζήσεις, αν και δεν ενδιαφέρονται όλοι το ίδιο για την απάντηση.

Δείτε επίσης