Στάθης Δρογώσης: Συνωστισμός χωρίς μάσκες και χαοτικές καταστάσεις σε πλοίο της γραμμής από Νάξο-Πειραιά

απο Cyclades Open

Ο Στάθης Δρογώσης γνωστός τραγουδοποιός και ερμηνευτής βρέθηκε στη Νάξο για ολιγοήμερες διακοπές μαζί με την κόρη του.

Η ανάρτηση που ανέβασε στην σελίδα του στο facebook είναι ενδεικτική μιας κατάστασης που βιώνουν αρκετοί ταξιδιώτες κυρίως μέσα στο καλοκαίρι.

Ειδικά φέτος με την τιμή των εισιτηρίων από και προς τα νησιά να είναι απαγορευτική για τους περισσότερους και τον covid ν’ αλωνίζει, κάθε παραφωνία χτυπάει κόκκινο.

Το καλοκαίρι του 2022 η λέξη “χάος” προσδιορίζει αρκετά ρεπορτάζ που αφορούν μεταφορές, όπως στα αεροδρόμια για παράδειγμα, λόγω έλλειψης προσωπικού.

Πως φτάσαμε στις ελλείψεις προσωπικού ειδικά στο πεδίο του τουρισμού δεν αποτελεί μυστήριο., ούτε πρόκειται για κάποια αρχαία κατάρα που ενεργοποιήθηκε. Μια σειρά από εργασιακές συνθήκες εξοντωτικές για τον εργαζόμενο και άθλιες μισθολογικές απολαβές οδήγησαν σε μια “μεγάλη παραίτηση” τους υποψήφιους εργαζόμενους στον χώρο αυτόν..

Το ερώτημα όμως με αφορμή τα όσα περιγράφει ο Στάθης Δρογώσης είναι αν οι εκάστοτε εταιρίες και η νομοθεσία -αλλά και η τήρησή της- είναι διατιθεμένη να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που απαιτούν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και άψογη εξυπηρέτηση πελατών.

Η απάντηση πως δεν φτάνει το προσωπικό για να εξυπηρετήσει σωστά τον κόσμο, δεν μπορεί να είναι η μόνιμη κασέτα, ούτε το υπάρχον προσωπικό θα πρέπει να διαλύεται γιατί δεν φτάνει να εξυπηρετήσει τόσο κόσμο.

Κανέναν πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί έτσι.

Η πολιτεία καλείται για μια ακόμα φορά να προσαρμοστεί μαζί με τους άμεσα εμπλεκόμενους στα νέα δεδομένα. Μια ματιά στον σχετικό τύπο, αρκεί για να καταλάβει κανείς πως ο προσανατολισμός σε όλο και μεγαλύτερα κέρδη, χωρίς τ’ αντίστοιχα οφέλη για τους εργαζόμενους και τις αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και απολαβές οδηγεί σε αδιέξοδο.

Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο γίνεται ακόμα πιο έντονο σε περιοχές με έντονη τουριστική δραστηριότητα και “χαλαρή” εφαρμογή της νομοθεσίας και προστασίας εργασιακών δικαιωμάτων.

Κάποιες καταστάσεις που θεωρούνταν δεδομένες φαίνεται έχουν ξεπεραστεί. Και το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να κάνουμε-ο καθείς απ’ το πόστο του- πως δεν υπάρχουν ή θ’ αλλάξουμε ρότα προς άλλη κατεύθυνση.

Σε παγκόσμια κλίμακα ο κόσμος φαίνεται να κάνει στροφή. Αναζητά εμπειρίες και ποιότητα ζωής, ζητά το αυτονόητο που έχει χαθεί. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που πολλές χώρες θεσμοθετούν λιγότερες μέρες εργασίας με τις ίδιες απολαβές ή εφαρμόζουν ελαστικά ωράρια εργασίας.

Από το πως θα πάρουμε αυτή τη στροφή, αν θα συνυπολογίσουμε τα μεγέθη και τα οφέλη ή αν συνεχίσουμε την ίδια τακτική είναι άμεσα συνυφασμένο με το αν η στροφή θα μας ‘πετάξει’ απ’ τον δρόμο ή θα συνεχίσουμε ομαλή πορεία στη διαδρομή.

Οψόμεθα…

Αναλυτικά η ανάρτηση του Στάθη Δρογώση:

Στην επιστροφή χτες από Νάξο με το Blue star Patmos ένιωσα απαίσια και έπεσα θύμα στυγνής εκμετάλλευσης από την εταιρεία αυτή. Το πλοίο ήταν υπερφορτωμένο. Άνθρωποι χωρίς καρέκλες στο πάτωμα κυριολεκτικά περίμεναν υπομονετικά να φτάσουμε. Εγώ είχα φροντίσει επειδή είχα και το παιδί μου να κλείσω σε αριθμημένη θέση.

Ο χώρος στις αεροπορικές θέσεις ήταν φυσικά και αυτός γεμάτος και οι μισοί δεν φόραγαν μάσκα. ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ δεν έγινε για τις μάσκες ενώ είναι υποχρεωτική η χρήση τους στους κλειστούς χώρους του πλοίου. Αντίθετα ένας συμπαθής ξεμάσκωτος τύπος από το πλήρωμα πέρασε 2 φορές να ελέγξει τα εισιτήριά μας. Τα πανάκριβα εισιτήρια μας.

Όμως όλα αυτά είναι πταίσματα μπροστά στο χάος της άφιξης.

Οι οδηγίες λένε ότι πρέπει τις ογκώδεις βαλίτσες μας να τις αφήνουμε στο γκαράζ. Και είναι σωστό αυτό για να χωρέσει και να κάτσει κάποιος άνθρωπος στο υπερφορτωμένο χώρο του πλοίου. Όταν λοιπόν φτάσαμε πήγαμε στο γκαράζ για να πάρουμε τις βαλίτσες μας.

Σε ένα χώρο πάρα πολύ μικρό χωρίς εξαερισμό ένιωσα πραγματικά την απίστευτη περιφρόνηση της εταιρείας προς τους πελάτες της. 200 άτομα στριμωγμένα και με τους μισούς να μη φοράνε καν μάσκα να προσπαθούν να μπουν μέσα από μια μικρή πόρτα στον χώρο των αποσκευών χωρίς να υπάρχει ούτε ένας υπάλληλος του πλοίου να τους κατευθύνει. Τα φορτηγά να έχουν βάλει μπρος τις μηχανές και η ατμόσφαιρα να γίνεται φριχτά αποπνικτική. Εγώ φυσικά έβαλα το παιδί μου να κάτσει λίγο πιο έξω με κίνδυνο να χαθούμε γιατί δεν μπορούσε καν να αναπνεύσει. Κανονικά έπρεπε 2-3 υπάλληλοι να μας βοηθήσουν να φτιάξουμε σειρά και να φτιάξουν και διάδρομο διαφυγής για αυτούς που έμπαιναν και έπαιρναν την αποσκευή τους.

Μείναμε 30 λεπτά σε αυτή την κατάσταση χωρίς να έρθει ΚΑΝΕΝΑΣ να μας βοηθήσει. Δεν έχω θέμα φυσικά για τις βαλίτσες. Δεν πιστεύω ότι έπρεπε να μας τις σηκώσουν. Μια χαρά μπόρεσα μόνος μου και εννοείται ότι οι εργαζόμενοι στα πλοία δεν είναι δούλοι μας. Αλλά ένιωσα τον μεγαλύτερο κίνδυνο συνωστισμού εδώ και 2,5 χρόνια. Έπρεπε να οργανώσουν την παραλαβή των αποσκευών. Όταν μάλιστα το είπα σε δυο βαθμοφόρους ξεμάσκωτους στο διπλανό δωμάτιο ( αποθήκη) οι τύποι απάντησαν ” έχει 1500 άτομα τι να κάνουμε;”)

Για ποιο λόγο τα γράφω όλα αυτά….Πληρώνουμε φέτος το πιο ακριβό εισιτήριο για να πάμε λίγες μέρες στα νησιά μας. Η παροχή υπηρεσιών πρέπει να είναι σύμφωνη με την αξία του εισιτηρίου. Ας προσλάβουν κόσμο και ας φτιάξουν τις διαδικασίες εισόδου και εξόδου από το πλοίο. Να μας σεβαστούν.

Δεν είμαι υστερική πριμαντόνα ούτε έχω απαιτήσεις πολυτελούς ταξιδιού. Μια σοβαρή εταιρεία σε καιρό πανδημίας πρέπει να τηρεί όλους τους νόμους και να διευκολύνει τους πελάτες της και όχι να τους εκθέτει σε κίνδυνο. Και πρέπει και το αρμόδιο υπουργείο να κάνει ελέγχους. Αν δεν κάνει σημαίνει ότι αποδέχεται αυτή την κατάσταση. Άρα είναι συνυπεύθυνο.

Δείτε επίσης