Θαψά: Απόδραση ή ένα ακόμα “προϊόν” social media προς κατανάλωση για “να μην μείνεις πίσω”;

Ειρήνη Προμπονά

απο Cyclades Open

Όταν πριν λίγες μέρες διάβασα για την απάτητη παραλία στα Θαψά της Ευβοίας-περιοχή Natura- και την απόβαση των κατασκηνωτών εκεί, απόρησα με τον συντονισμό τόσων ανθρώπων να βρεθούν σ’ ένα σημείο, όχι και τόσο προβεβλημένο όπως ειπώθηκε, ταυτόχρονα και μαζικά.

Υπολόγιζα όμως χωρίς τα social media και κυρίως χωρίς το Tik Tok. Διαβάζοντας το άρθρο της Δήμητρας Bασιλειάδη “Στην εποχή του virality, τα «απάτητα» Θαψά καταπατήθηκαν από τους followers” στο OLAFAQ πληροφορήθηκα για μια κοινωνική διάσταση/έκφραση που ομολογώ πως δεν ήξερα πως υπάρχει: τον φόβο του να χάσεις αυτό που συμβαίνει ή αλλιώς FoMO, όπως είναι γνωστό, αρχικά που προκύπτουν από τη φράση “Fear Of Missing Out”.

@ellie_apostolidou #evoia #evoiaisland #φυ #φυπ #visitevoia #ελληνικοτικτοκ #summeringreece #ευβοια #θαψαευβοια♥️ #θαψα #fyp🇬🇷 #φοργιου #μπεςφοργιουγαμω #fyp #greektiktok ♬ Χρώματα Ελπίδας | Xrwmata Elpidas – Sergio T & Livin R Remix – Stelios Vamvakas

Ο μιμητισμός δεν είναι κάτι καινούργιο στην κοινωνία μας, ωστόσο ο ψυχαναγκασμός να μιμηθείς το τι κάνουν ή που βρίσκονται οι άλλοι και η αίσθηση πως δεν γίνεται να λείπεις εσύ απ’ αυτό που συμβαίνει, γιατί κάτι θα χάσεις ή θα χαθείς, μου φαίνεται ως κάτι βαρύ, αγχωτικό, ακόμα και επικίνδυνο για όποιον το βιώνει. Το γεγονός πως τα social media έχουν τη δύναμη να διασπείρουν την οποιαδήποτε ενέργεια ή εικόνα σε χρόνο dt απευθυνόμενα σε πλήθος ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη δημιουργεί viral καταστάσεις και αναλόγως μαζική συμμετοχή σε κάτι που συμβαίνει.

Η παραλία Θαψά, Εύβοια το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος

Η περιγραφή της Βασιλειάδη για την παραλία στα Θαψά με τις εκατοντάδες σκηνές να απλώνονται σε όλο το μήκος της το 3ημερο του Αγ. Πνεύματος, μου έφερε στο μυαλό, χωρίς να το θέλω, ένα σύννεφο από ακρίδες. Εντοπίζουν τον στόχο, πέφτουν πάνω του κι ό,τι μείνει όρθιο μετά το πέρασμα, έμεινε. Επόμενος στόχος.

“Πρόκειται για τα δίποδα που αν και υποστηρίζουν ότι αγαπούν τη φύση, στην πράξη τη μολύνουν χωρίς να έχουν τύψεις. Προκειμένου να ικανοποιήσουν το FoMO τους, […]δεν θα τους πειράξει να στοιβαχτούν ο ένας πάνω στον άλλον, ούτε και να αφήσουν το δάσος γεμάτο χαρτιά υγείας. Α! Εξυπακούεται ότι τους είναι άγνωστη η έννοια της «ευσυνειδησίας».

Γιατί οι αυθεντικοί κατασκηνωτές που έχει συνείδηση των πράξεών τους σκάβουν πριν κάνουν την ανάγκη τους, κρατούν απόσταση από τις άλλες σκηνές, μαζεύουν τα απορρίμματά τους και γενικά συνυπάρχουν αρμονικά με τους υπόλοιπες κατασκηνωτές και με την ίδια τη φύση όπως αναφέρει ένας οδηγός.

Δεν πάνε για τη «φάση», για να τραβήξουν βίντεο ή να δηλώσουν ότι ήταν και αυτοί εκεί. Απολαμβάνουν σεβόμενοι τον χώρο που τους φιλοξενεί. Δεν τον καταπατούν” γράφει μεταξύ άλλων η Δ. Βασιλειάδη στο σχόλιό της.

Μαθαίνοντας νέες έννοιες για καθημερινά πράγματα

Είναι ικανή αυτή η αίσθηση FoMO να προκαλεί κάτι σαν υστερία για κάποιους ταξιδιωτικούς προορισμούς, όπως συνέβη στην περίπτωση της παραλίας Θαψά, επειδή έγιναν viral σε κάποιο απ’ τα social media; Μπορεί να έχει μια σοβαρή επίδραση την τοπική κοινωνία και στον ίδιο τον προορισμό, ως επαναλαμβανόμενο φαινόμενο;

Ερευνώντας στο διαδίκτυο ανακάλυψα πως ήδη υπάρχουν σχετικές μελέτες για το πως επηρεάζει το FoMO, μέσα απ΄τα social, τον τρόπο που ταξιδεύουν οι millenias ή η GEN Z στην Ιταλία, μια ακόμα έρευνα πανεπιστημίου στην Ινδονησία που εξετάζει τους παράγοντες και τις συνέπειες του φαινομένου του φόβου της απουσίας (FOMO) στο πλαίσιο του τουρισμού, αλλά και την χρήση αυτού του …φόβου “να μην μείνεις πίσω”, ως διαφημιστικό εργαλείο.

Η τάση δηλαδή μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προκαλεί την ανάγκη στους χρήστες για περισσότερη παρουσία κάπου προκειμένου να μην χάσουν τίποτα (το παλιό “ήμουν κι εγώ εκεί”) και ταυτόχρονα γίνεται εργαλείο τουριστικής προβολής βασισμένο πάνω σ’ αυτήν την τάση την οποία εκμεταλλεύεται, τάση που γίνεται όμως “ανάγκη” για τον χρήστη.

Είναι η μαζική απόβαση κατασκηνωτών ένα προϊόν FoMO, έγινε άπαξ, θα επαναληφθεί στην ίδια περιοχή ή κάπου αλλού; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια.

Πόσο κοντά ή μακριά βρίσκονται τα παραπάνω από την διαπίστωση ο τουρισμός είναι πρωτίστως ψυχολογία και εμπειρία και όχι ένα απρόσωπο βιομηχανικό προϊόν για κατανάλωση είναι πραγματικά ένα θέμα προς σοβαρή συζήτηση και έρευνα, σε μια εποχή που ο διάλογος πυκνώνει όσον αφορά τον υπερτουρισμό και τις συνέπειες του στις τοπικές κοινωνίες, στο ίδιο τον προορισμό και στους φυσικούς πόρους που διαθέτει. Ίσως στον διάλογο να πρέπει να προστεθεί και η ανάγκη του ίδιου του ατόμου να βρίσκεται εκεί που βρίσκονται χιλιάδες άλλοι ταυτόχρονα, βάζοντας κι άλλες παραμέτρους στη συζήτηση που έχει ήδη ξεκινήσει.

Διαβάστε το άρθρο της Δήμητρας Βασιλειάδη με τίτλο “Στην εποχή του virality, τα «απάτητα» Θαψά καταπατήθηκαν από τους followers” στο OLAFAQ πατώντας ΕΔΩ.

📸Irina/Unsplash

Δείτε επίσης